http://www.zspzielona.zuromin-powiat.pl

Historia
Kilka Słów o Powstaniu Zielonej Drukuj

 


Zielona to wieś położona na terenie północnego Mazowsza, na drodze między Mławą a Żurominem. Wyżej wymieniona wieś prawie od początku istnienia była w posiadaniu rodu Świnków – Zielińskich.

Protoplastą rodu był prawdopodobnie Jakub „ Świnka”, arcybiskup gnieźnieński. Ostatnim właścicielem Zielonej z rodu Świnków była Franciszka Zielińska, córka Walentego Zielińskiego, stolnika zawkrzeńskiego i Agnieszki Bogańskiej – Zielińskiej. Mężem Franciszki był Ignacy Zieliński, chorąży liwski, syn Władysława cześnika liwskiego oraz Aleksandry Chlebowskiej, chorążanki liwskiej.

            W drugiej połowie XVIII wieku współwłaścicielem Zielonej był Teodor Szydłowski. Ignacy Zieliński wykupił dużą część majątku od Szydłowskiego i od roku 1784 występuje jako jedyny właściciel Zielonej.

            Chorąży liwski, Ignacy Zieliński, zmarł 11 kwietnia 1787 roku, a część majątku przeszła na jego syna Szymana. Szyman zmarł jednak w bardzo młodym wieku bezpotomnie. Sukcesje po nim przejęli najbliżsi krewni jego ojca.

Pozostała po Ignacym wdowa wyszła powtórnie za mąż za Karola Kisielnickiego a umierając nie zostawiła potomstwa, cały majątek zapisała temuż Kisielnickiemu i w części swojej siostrze Mariannie.

W testamencie zastrzegła, aby była pochowana w Zielonej „... pamiętając na to, że Kościół tameczny był zawsze składem zmarłych przodków – Kisielnicki zaś, przez zapis swojej żony, oraz nabycie sched od sukcesorów Szymana Zielińskiego, stał się ostatecznie właścicielem całego majątku Zielonej ...”.

            Franciszka została pochowana obok świątyni drewnianej, którą zaczął budować Jakub Zieliński, kasztelan raciążski i Ignacy Zieliński, chorąży liwski. Prace budowlane dokończył i uposażył świątynie Kazimierz Kamiński, komornik zawkrzeński. Wszyscy oni byli współkolatorami.

            Karol Kisielnicki po śmierci żony został jedynym właścicielem Zielonej Mławskiej.

Według wszelkich dostępnych źródeł historycznych to właśnie Karol Kisielnicki był prekursorem nowoczesnego rolnictwa na Mazowszu północnym.

Urodził się w 1763 roku. Jego przodkowie od XIV wieku zamieszkiwali na ziemi łomżyńskiej.

            Jego najbardziej znanym przodkiem był Jędrzej Kisielnicki, sędzia łomżyński, który w 1525 roku podpisał dekret przeciwko heretykom oraz Wacław Kisielnicki, wojski ziemi wilskiej.

Po śmierci pierwszej żony, Franciszki Zielińskiej, ożenił się Karol Kisielnicki z Ludwiką Zagajewską, młodszą od niego o dwadzieścia trzy lata.                   

Z drugiego małżeństwa urodziło się trzech synów: Ignacy, Włodzimierz i Stanisław. Ignacy – najstarszy, bardzo zasłużył się jako żołnierz, walcząc o niepodległość  Polski w powstaniu listopadowym.

Konsekwencją zaangażowania politycznego była częściowa konfiskata majątku w 1835 roku.

Włodzimierz, drugi syn, przeszedł do historii jako wspaniały gospodarz, działacz Towarzystwa Rolniczego na obszarze ziemi mławskiej, działacz ugrupowania „Białych”, przed i w czasie powstania styczniowego.

Stosunkowo mało znany jest Stanisław – najmłodszy z braci Kisielnickich.

            Karol Kisielnicki zmarł 21 października 1815 roku, przeżywszy 52 lata, cztery miesiące po proklamowaniu przez cara Rosji Aleksandra I Królestwa Polskiego. Grób Karola Kisielnickiego znajduje się w Zielonej obok wybudowanej w latach 1908 – 1912 murowanej świątyni pod wezwaniem św. Marcina. Nagrobek wykonany jest z piaskowca.

            Kres życia Karola Kisielnickiego przypada na niezwykle trudne i tragiczne dla Polaków czasy, ciekawe i pełne wydarzeń.

Rozbiory Polski, wojny napoleońskie, powstanie Księstwa Warszawskiego, Królestwa Polskiego to wydarzenia mające miejsce podczas życia naszego bohatera. Był to okres nieustannych wojen, grabieży, mordów. Miały miejsce zarazy. Ziemia Zawkrzeńska była pod zaborem lub okupacją Prus, Francji, Rosji. Trudno w okresie takich niepokojów być dobrym gospodarzem – rolnikiem, łatwiej być bohaterem walczącym z bronią w ręku.

Karol Kisielnicki , później jego syn Włodzimierz potrafili jednak wywiązać się jako Polacy ze wszystkich obowiązków wobec Ojczyzny i ziemi, na której byli gospodarzami.

           Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku Zielona znalazła się w granicach województwa mazowieckiego. Majątek często zmieniał właścicieli, jednak bardzo dobrze się rozwijał i należał do wzorcowych. Na terenie wsi powstała szkoła powszechna. Działała karczma, młyn, olejarnia, gorzelnia. Działało wiele organizacji społecznych i politycznych.

Po wrześniu 1939 r. Zielona została włączona do III Rzeszy i wchodziła w skład tzw. Rejencji Ciechanowskiej. Wielu mieszkańców działało w organizacjach podziemnego wojska, zwłaszcza w Batalionach Chłopskich.


 

 
Powstanie i Rozwój Szkoły Średniej w Zielonej Drukuj

       


        Uchwała o powstaniu średniej szkoły rolniczej w Zielonej została podjęta 11 lutego 1965 roku w Departamencie Oświaty Rolniczej Ministerstwa Rolnictwa w Warszawie. Decyzja była odpowiedzią na wniosek Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie w sprawie uzupełniania i poprawiania sieci średnich szkół rolniczych na Mazowszu.

Jakie argumenty przemawiały za tym, by właśnie w powiecie żuromińskim zbudować średnią szkołę rolnicza ?

        W szkolnej kronice możemy przeczytać … „Żuromin jest powiatem wybitnie rolniczym (81,8% ludności żyje z rolnictwa; 86,2% wszystkich zatrudnionych pracuje w rolnictwie). Poziom produkcji rolnej na bardzo niskim poziomie. Utworzenie średniej szkoły rolniczej sprawi, iż rolnictwo żuromińskie przekształci się w nowoczesne i wydajne”…

        Poza tym w połowie lat 60 – tych w powiecie żuromińskim było 2703 młodych ludzi w wieku od 14 do 18 lat. Tylko ich część (ok. 1000) miało możliwość kształcenia się w Liceum Ogólnokształcącym w Bieżuniu i Zasadniczej Szkole Zawodowej w Żurominie.

        Z nowej szkoły rolniczej miała korzyści również młodzież z powiatów: ostrołęckiego, sierpeckiego, makowskiego, mławskiego, przasnyskiego, sokołowskiego, ostrołęckiego oraz Ostrowi Mazowieckiej. Z tego m.in. powodu wybudowano obok szkoły duży internat

 i warsztaty. O tym, że Technikum Rolnicze zostało zlokalizowane w Zielonej zadecydowały następujące czynniki:

            Zielona leży w odległości 5 km od siedziby powiatu, przy głównym szlaku komunikacyjnym Żuromin – Mława, Żuromin – Działdowo (częste kursy PKS)

            Wieś jest duża, zelektryfikowana (leży na powierzchni 1203, 17 ha; liczba ludności 1802); posiada nowoczesną oczyszczalnię ścieków, itd.

            W 1966 roku przy szkole podstawowej utworzona została Zasadnicza Szkoła Rolnicza jako zalążek przyszłej szkoły średniej.

            Uroczysta inauguracja pierwszego roku szkolnego w murach nowo wybudowanej szkoły odbyła się 3 września 1973 roku. Naukę w szkole rozpoczęło około 300 uczniów zorganizowanych w dwie klasy pierwsze i drugie Zasadniczej Szkoły Rolniczej oraz cztery klasy pierwsze 3 – letniego Technikum Rolniczego.

            Pierwszym dyrektorem nowo powstałej szkoły został mianowany mgr inż. Franciszek Lipert. 

        Uroczystość otwarcia szkoły uświetniła Orkiestra Włościańska im. Namysłowskich z Lublina. Od 1975 roku w Zielonej utworzono Technikum Rachunkowości Rolnej. W następnych latach w ramach Zespołu Szkół Rolniczych Kształcono młodzież w: 5 – letnim Technikum Rolniczym, Liceum Ekonomicznym, Zaocznym Technikum Rolniczym. W ramach zespołu działało więc pięć szkół.

        Rok 1977 przyniósł zmiany organizacyjne. W skład zespołu wchodziły: Zasadnicza Szkoła Rolnicza, Technikum Rolnicze 3 – letnie, Technikum Rachunkowości Rolnej 3 – letnie, Technikum Rachunkowości Rolnej 4 – letnie, Technikum Rolnicze 3 – letnie zaoczne.

        W roku 1978 szkoła utworzyła swoje filie w Turzy Małej, Bieżuniu, Raczynach, Lutocinie. Powstaje również Technikum Rolnicze 5 – letnie.

        Od 6 września 1979 roku dyrektorem szkoły został mgr Szczepan Leszczyński.

 W jedenastą rocznicę powstania szkoły 9 maja 1984 roku, Zespół Szkół Rolniczych otrzymał imię Batalionów Chłopskich. Miała miejsce uroczystość wręczenia sztandaru, udekorowanego medalem „Za zasługi dla województwa ciechanowskiego” oraz „Za zasługi dla ZBOWiD – u”.

        Następnie grupa żołnierzy BCH przekazała opiekunowi Szkolnej Izby Pamięci Narodowej, mgr Ireneuszowi Kramkowskiemu urnę z ziemią z miejsc walk i kaźni Polaków podczas okupacji hitlerowskiej na północnym Mazowszu.

        Uczniowie złożyli przysięgę na sztandar szkoły. Tekst przysięgi odczytała i uroczystość poprowadziła mgr Wanda Welenc Rutkowska. Ważnym momentem uroczystości było odsłonięcie tablicy pamiątkowej na szkolnym holu, poświęconej poległym żołnierzom BCH. Na czele żołnierzy BCH stał płk: Jan Nowak, dowódca okręgu lwowsko – przemyskiego.

        Dalsze uroczystości obejmowały zwiedzanie szkolnej Izby Pamięci Narodowej. Ekspozycja przygotowana przez mgr Ireneusza Kramkowskiego obejmowała:

*       „Historię podokręgu „Wkra” Batalionów Chłopskich”

*       „Historia kultury materialnej północnego Mazowsza XIX – XX wieku”

*       „Bataliony Chłopskie – ludowe wojsko” – fragment ekspozycji z Muzeum Ruchu Ludowego Warszawie,

*       „Historia ziemi mławskiej i żuromińskiej w dokumentach”  .

            Kolejne zmiany organizacyjne nastąpiły w 1988 roku. Z dniem 1 września do Zespołu Szkół Rolniczych włączone zostały: Zasadnicza Szkoła Rolnicza w Bogurzynie , filie w Radzanowie i Siemiątkowie. Utworzono Liceum Ekonomiczne, przestały funkcjonować Technikum Rachunkowości rolnej. Zasadnicza Szkoła Rolnicza miała filie w: Bieżuniu, Lipowcu, Lutocinie, Radzanowie, Siemiątkowie.

            Od 1 września 1997 roku decyzją Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej powołane do życia zostało Liceum Agrobiznesu a rok później Liceum Techniczne.

            Duże zmiany miały miejsce w 2002 roku. Zespół Szkół Rolniczych w Zielonej, na mocy Uchwały Rady Powiatu Żuromińskiego został przekształcony w Zespół Szkół Ponadgimnazialnych.

Młodzież od 2 września 2002 roku kształciła się w następujących szkołach:

1.           Liceum Ogólnokształcące 3 – letnie

2.           Liceum Profilowane Zarządzania Informacją 3 – letnie

3.           Liceum Profilowane Ekonomiczno – Administracyjne 3 – letnie

4.           Technikum Agrobiznesu 4 – letnie

5.           Liceum Agrobiznesu 5 – letnie

6.           Liceum Ekonomiczne 5 – letnie

7.           Liceum Techniczne 4 – letnie

8.           Technikum Rolnicze 5 – letnie

9.           Technikum Rolnicze 3 – letnie na podbudowie zasadniczej szkoły zawodowej

10.       Zasadnicza Szkoła Rolnicza

 

            W dniu 1 września 2002 roku stanowisko dyrektora powierzone zostało mgr Ireneuszowi Kramkowskiemu, nauczycielowi historii, wiedzy o społeczeństwie i zarządzania.

Liczba absolwentów szkoły w latach 1973 – 2009 wyniosła 3189. Świadectwa dojrzałości otrzymało 2256 uczniów. Liczba absolwentów Zasadniczej Szkoły Rolniczej i Mechanizacji Rolnictwa wynosi 1432. Technikum Rolnicze – zaoczne ukończyło 309 uczniów.

            Wg. danych posiadanych przez szkołę, wielu absolwentów szkoły wybrało karierę naukową. Na przykład na Uniwersytecie Warmińsko – Mazurskim pracują:

  1. dr hab. Jarek Olszewski, pełni funkcję dziekana Wydziału Kształtowania Środowiska

     i Rolnictwa, zajmuje  diagnostyką molekularną i patofizjologią roślin.

  1. dr hab. Mariusz Stolarski na tym samym wydziale zajmuje się agroenergetyką produkcji i wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii.
  2. dr hab. Marzena Olszewska zajmująca się łąkarstwem.

 

Duża grupa absolwentów to wzorowi rolnicy, wielokrotnie nagradzanych przez władze samorządowe i państwowe. Można zaliczyć do nich min. następujące osoby:

  1. Karolewski Tomasz                           Chamsk
  2. Figurski Sławomir                             Chamsk
  3. Sękowski Wojciech i Jolanta             Kuczbork
  4. Ługowski Paweł                                Wilewo
  5. Rynkowski Zdzisław                         Bagienice Duże
  6. Gurgoń Robert                                  Bagienice Duże
  7. Markowski Robert                             Kipichy
  8. Bartkowski Tomasz                           Mostowo
  9. Góralski Piotr                                    Chrapoń
  10. Kamiński Mariusz                              Felcyn
  11. Wąsiewski Ireneusz i Beata               Chodubka
  12. Szatkowski Mariusz                          Przeradz
  13. Piotrowski Wojciech                         Żuromin / pszczelarstwo/

 

Wśród działaczy samorządu wojewódzkiego można wyróżnić: Radosława Rybickiego – dyrektora Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego.

Oficerem wojska polskiego został m.in. płk Andrzej Perzyna.

Kapłanami i siostrami zakonnymi zostali następujący absolwenci:

 

  1. Oprawa Robert
  2. Kruszyński Wojciech
  3. Bogusława Kos
  4. Piętkiewicz Marek
  5. Gorgon Krzystof
  6. Ilkiewicz Maciek
  7. Gołębiewski Zbigniew

 

Poeci i pisarze to m.in. :

  1. Cezary Dobies
  2. Agata Murawska

 

Po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej wielu absolwentów wyjechało do pracy za granicę do Hiszpanii, Holandii, Irlandii Pł, Norwegii, Włoch i Wielkiej Brytanii.


 

 
««  start « poprz. 1 2 nast.  » koniec »»

Pozycje :: 1 - 6 z 8